Σκiρτίματα ψυχής

Σάββατο 20 Απριλίου 2013

«Άρρητη Κόρη

Μια παράσταση που ταξιδεύει το θεατή στους μύθους της Περσεφόνης και τον μυεί στα σύμβολά της…

Πρόκειται για την παράσταση «Άρρητη Κόρη – Ακολουθώντας τα μονοπάτια της Περσεφόνης», την οποία ανεβάζει η ομάδα Αιμιλίας Μπουρίτη συν+εργασία, στο θέατρο Χυτήριο. Η παράσταση εστιάζει στους μύθους της Περσεφόνης και αποτελεί μία περαιτέρω έρευνα και ανάπτυξη της προηγούμενης χοροθεατρικής παράστασης «Άρρητη Κόρη» της χορογράφου Αιμιλίας Μπουρίτη.

Η Άρρητη γίνεται Ρητή για την ψυχή του θεατή μέσα από την εμπειρία της παράστασης. Το ταξίδι της από τα Ηλύσια πεδία, ο μυθικός τόπος της Ελευσίνας, ο σκοτεινός και ασυνείδητος Άδης, το ρόδι, το συνδετικό στοιχείο των δύο κόσμων, ο βιασμός της Κόρης και ο Διόνυσος Ζαγρέας συνομιλούν με την ανάγκη των καλλιτεχνών αλλά και των θεατών για μία βαθιά ψυχική εμπειρία κάθαρσης. Το μήνυμα της παράστασης είναι ότι ο μύθος μπορεί να ξεπεράσει τα στενά ψυχικά όρια του ανθρώπου σε μία εποχή κρίσης και να επαναπροσδιορίσει την ανάγκη του για δικαίωμα στο όνειρο και την ελευθερία.

Η παράσταση είναι σύγχρονη σύνθεση σωματικού θεάτρου με διάφορες τεχνικές χορού, όπως χορός butoh, σύγχρονος χορός και κινητικός αυτοσχεδιασμός. Το κινητικό αυτό λεξιλόγιο, μαζί με τον λόγο, τις μουσικές συνθέσεις ιδιόφωνων οργάνων, την ηλεκτρονική μουσική και την ψαλτική τέχνη, σε συνδυασμό με την εικαστική εγκατάσταση και το βίντεο συντελούν ώστε η παράσταση να δημιουργήσει γέφυρες μεταξύ του μύθου και της σύγχρονης τέχνης.

Τα κείμενα είναι των: Δημήτρης Παπαδίτσας «Άπαντα», Ελένη Λαδιά «Οι Έλληνες παίδες στην αρχαιότητα», «Μυθολογικά Παράδοξα και ένα διήγημα».

Σκηνοθεσία, χορογραφία, δραματουργική επεξεργασία, εικαστική εγκατάσταση: Αιμιλία Μπουρίτη, Χορογραφικές και δημιουργικές ιδέες και από τη χοροθεατρική ομάδα: Παναγιώτης Γαρμπής, Θάλεια Δήτσα, Μυρτώ Μπουρίτη, Μουσική σύνθεση και performance: Τάσος Φωτίου, Μηχανικό βιολί: Γιώργος Κατσάνος, Ψαλτική: Γιάννης Τσούνης, Κοστούμια: Ντομινίκ Ντελκός, Φωτισμός: Μαρία Αθανασοπούλου.

Performers: Παναγιώτης Γαρμπής, Θάλεια Δήτσα, Μυρτώ Μπουρίτη, Αιμιλία Μπουρίτη.

Η χοροθεατρική παράσταση «Άρρητη Κόρη – Ακολουθώντας τα μονοπάτια της Περσεφόνης», θα ανέβει στο Θέατρο Χυτήριο (Ιερά Οδός 44), από την Τετάρτη 20 Μαρτίου και κάθε Τετάρτη, στις 21.00,μέχρι τις 10 Απριλίου.

Σάββατο 16 Μαρτίου 2013

Όνειρα, τυφλές ελπίδες

_Πέντε το πρωί
μες στο σκοτεινό δωμάτιο.
Άψυχο κορμί
είμαι στο βυθό ναυάγιο.

Άδικη ζωή
κλέβεις ότι αγαπάω.
Που να είσαι εσύ
αναμνήσεις μας μετράω.
Πως πονάω..

”Όλα έρχονται και φεύγουν
και μακριά μας ταξιδεύουν.
Με την σκέψη πάντα μένουν
όσοι αγαπούν.

Όνειρα, τυφλές ελπίδες
της ζωής μας καταιγίδες.
Πάθη και αδυναμίες
θα εκτιμηθούν.”

_Ώρα σιωπηλή
πόσο πάλι θ’ αντέξω.
Μου ζητά η ψυχή
μες στο χθες ξανά να τρέξω.

Έχεις πια χαθεί
είναι ο κόσμος γκρεμισμένος.
Μέρες να φανείς
να γυρίσεις περιμένω
Αναμένω…

”Όλα έρχονται και φεύγουν
και μακριά μας ταξιδεύουν.
Με την σκέψη πάντα μένουν
όσοι αγαπούν.”

Στίχοι: Μαρία Πεπικίδου
Παρασκευή 24 Αυγούστου 2012
By, toxotina73

Σεβαστείτε τα πνευματικά δικαιώματα.
Σας ευχαριστώ.

~ από Maria Pepikidou στο 11/02/2013.

Αναρτήθηκε στις ΑΓΑΠΗ, Μουσική, ΠΟΙΗΣΗ, Maria Pepikidou toxotina73 Poem Μαρία Πεπικίδου Poetry Ποίηση Ποίημα

Χειρόγραφο Ψυχής

Handwriting Soul

Καρδιοχτύπι μου..

Το Ταξίδι μου
ένα Ανοιξιάτικο δώρο
της ζωής ξεχασμένο.
Άγγελέ μου στον έβδομο ουρανό
κάθε βράδυ σε περίμενα
μα ήρθες κατέβηκες στην Γη
να με πάρεις.

Γλυκό μου πάθος
καυτό μου δάκρυ
αγάπη των ονείρων μου.
Μπαλάντα των γλυκών αισθήσεων
κυλάς καυτός στο αίμα μου.
Εδώ θα μείνω, κοντά σου πια.

Ελευθέρωσες τα δεσμά της αγάπης
μου πρότεινες τα πιο απλά
και τα πιο παράτολμα όνειρά σου
τώρα σ’ ακολουθώ όπου μου ζητήσεις.
Στα νησιά του παραδείσου
στην βροχή των αστεριών.

Ανοίγοντας της ψυχής σου το βιβλίο
παραδόθηκα μ’ όλες τις αισθήσεις
σ’ αυτό το μαγικό άγγιγμα
που τόσα χρόνια αναζητούσα
μέσα από νότες και μικρά παραμύθια.

Μέσα από μικρές στιγμούλες
σαν αυτή τώρα που σου γράφω
αγγίζοντας την πένα με το
χάδι της Αγάπης μου.
Μαζί σου θα ‘μαι, όλες τις στιγμές
θα με νιώθεις πάντα δίπλα σου.

Για σένα άγγελέ μου
όλα τα χρώματα κι αρώματα
που κρύβω βαθειά μέσα μου.
Ατελείωτη αγάπη μου
χάδι των γλυκών μου ονείρων.

Γόητρο μου έγινες, η φαντασία
κάθε τολμηρής μου σκέψης.
Μονάχα να ήξερες
πως λαχταρούσα
την συνάντηση αυτή.

Στην πύλη των ονείρων σου
εκεί που σε γνώρισα.
Να θυμάσαι, εκεί θα βρίσκομαι
όποτε το ζητήσεις.
Κι απόψε αργά το βράδυ
εκεί θα σε περιμένω.

Έλα και πάρε με,
αφού αυτό θέλεις
αυτό που θέλω κι εγώ.
Σκέψου την επιγραφή της
ευτυχίας μας, το όνομά σου
δίπλα στο δικό μου.

Αγκαλιά μου, Ζωγραφιά μου
γαλήνη και πνοή μου.
Όλες οι ώρες μου θέλω
να ‘ναι γεμάτες από σένα.
Μόνο εσύ η κάθε μια στιγμή μου .

Σε θέλω εδώ βραδινέ μου
επισκέπτη με την καρδιά
ενός αγγέλου γλυκιά μου
αόρατη πληγή, ήρθες εσύ
κι όλα άλλαξαν στην στιγμή.

Όπου κι αν με κοιτάς
φλέβα χτυπάς, αφήνεις
σημάδια που τρυφερά πονάνε.
Εραστή των συγκινήσεων
γλυκό κομμάτι της ζωής μου.

Μια μέρα αν μοιάσεις του
Χειμώνα, ζεστό Καλοκαίρι
θα ντυθώ, να σε περιμένω.
Θα σ’ ακολουθώ, ήλιε της
Βροχής μου, να σου λέω
τα μυστικά της καρδιάς μου.

Αν με αγαπάς
πίστεψέ το Γητευτή μου:
Η αγάπη μας δεν θα χαθεί.
Δεν τελειώνουμε εδώ
ούτε στο χτες
ούτε στο αύριο που θα ‘ρθει
πριν το δικό μας Όνειρο
αναγεννηθεί..

Μυστική μου αγάπη
δροσιά του Παραδείσου..
Αόρατα δυνατά χέρια
με κρατούν σφιχτά κι απόψε.
Είσαι δίπλα μου νιώθω ασφαλείς
με προστατεύεις, μ’ αγαπάς..

Μου αρκεί αυτή η Γαλήνη
που σκεπάζει το είναι Μου
Μου αρκεί που για μένα είσαι εδώ
και Υπάρχεις._

Παρασκευή 13 Μαΐου 2011

Ποίηση: Μαρία Πεπικίδου

Σεβαστείτε τα πνευματικά δικαιώματα.Σας ευχαριστώ.

~ από Maria Pepikidou στο 19/05/2011.

Αναρτήθηκε στις Αταξινόμητα, Μουσική, ΠΟΙΗΣΗ, Maria Pepikidou toxotina73 Poem Μαρία Πεπικίδου Poetry Ποίηση Ποίημα

Υποβολή απάντησης

Μοίρας Mου Mορφή

My Fate of Face

Στον μυστικό μου κήπο πάλι πέρασα
μ’ ελεύθερο το βήμα, λυτά είναι τα μαλλιά μου.
Της μέρας μου το τελευταίο ύφος άλλαξε
εδώ τέλειωσαν τα γήινα, τα χρέη τα δικά μου.

Του κάμπου μου τα χρώματα φόρεσα
της πέτρας τ’ άνθη, έκρυψα στην καρδιά μου.
Μικρό μου ανθολόγιο η ζωή σου χάρισε
αλληλογραφίας μοίρας μου Μορφής τ’ όνειρά μου.

Με γλώσσα απλή καθημερινή σου μίλησα
με την φρεσκάδα αυθορμητισμού ζωγραφιά μου.
Ας ντύσουμε ακόμη ένα όνειρο που άραξε
με σκέψεις της ελπίδας που έχω βαθειά μου.

Μες στου απείρου το φως οι δυο μας χαμένοι
μάθαμε στην ζωή μας, αγάπη τι να σημαίνει.
Δεν έχει τώρα σημασία αν φεύγεις ή αν γυρίζεις
αρκεί τα φτερά σου δυνατά που ανοιγοκλείνεις.

Πέρασαν μέρες φάνηκαν ώρες σαν χρόνου αιώνες
τρυφερή καρδιά στολίζεις ζεστής βροχής σταγόνες.
Σε άλλο αστέρι με πήγες σε μιαν άλλη Γη μακρινή
της πιο όμορφης Άνοιξης το ένδυμα φορέσαμε μαζί.

Το φεγγάρι δεν αργεί στον ουρανό μας να προβάλει
Θεού αστείρευτη Πηγή ζήτησα και έγινες με χάρη.
Έχει περάσει τόσος καιρός στα μάτια να δακρύσω
μου γέννησες τ’ άνθος της χαράς για να σε αγαπήσω.

Πιστοί στου έρωτα το φως με ζηλευτούς κανόνες
να ταξιδεύουμε πάντοτε Ψυχή μου εις τους αιώνες.
Στου θριάμβου την χώρα πάρε με τώρα μαζί σου
λογική, συνοχή και ειρμός θα ‘μαι μόνο δική σου._

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2011

Ποίηση: Μαρία Πεπικίδου
Σεβαστείτε τα πνευματικά δικαιώματα.
Σας ευχαριστώ.

~ από Maria Pepikidou στο 26/05/2011.

Αναρτήθηκε στις Αταξινόμητα